Mijn meisjes
Twee kleine meisjes. Nog niet eens drie jaar oud. Ik weet niet of het zusjes zijn, ze lijken niet erg op elkaar. Ze gedragen zich als zusjes. Komen met hun gezichtjes af en toe dicht bij elkaar, maken kleine geluidjes. Zijn boos, als de ander precies dat lekkers voor haar neus weg eet. Slapen samen in één huisje. Er is maar één deurtje, en als een van de twee voor de deur zit, kan de ander niet naar buiten.Als ik aan mijn bureau zit, hoor ik het achter me piepen. Knagen. Rennen. Mijn cavia's zijn een vrolijk stel. Af en toe denk ik, dat ze geen controle meer over haar achterlijf heeft, als ze zo enthousiast is, dat ze alleen nog maar piepend rondjes door de studeerkamer kan rennen. Springt met vier voetjes tegelijk omhoog. Ik kan urenlang toekijken hoe grote hoeveelheden sla verorberd wordt, hooi geknaagd wordt. Ben vertederd als een jonge moeder, als de oudste zich relaxed op haar zij ligt, haar kopje in het strooisel.
Zondag ontdekte ik grote knobbels onder haar kin. Maandag werd mijn kleine Zwelgje geopereerd. Zes grote etterige ballen werden verwijderd. Over spiegelgladde straten glibberde ik in de dagen daarna naar de dierenarts, de transportbox geisoleerd met aluminiumfolie, voor het kleintje een warme kruik. Je koelt snel af, als je klein en ziek bent. Nu is de dierenarts met vakantie en ben ik zelf aan de beurt. Ik was haar wonden met watjes en joodtinctuur. Smeer de wonden in met ontsmettende crème, laat haar antibiotica eten. Een paar keer per dag voer ik haar persoonlijk haar bosje peterselie. Zelf komt ze niet uit het huisje. Zit stil. Aan een snuffelend neusje herken ik, dat ze echt nog leeft. Tijdens de kerstdienst bid ik voor Zwelgje.
Aaaaaah…. Arm beestje. Hoe gaat het nu met haar?
Liekie (URL) - 07 02 10 - 01:21